خزانه دل - یک کلام...

یک کلام...

سوار اتوبوس بودم... دیدم یه کبوتر داره پا به پای اتوبوس پرواز میکنه...تند تند بال میزنه و بعد از یه چند لحظه یه مسافت طولانی رو بدون بال زدن میاد و لذت میبره... منم داشتم لذت میبردم... کبوتر بود و یه آسمون آبی که پشت سرش بود...

یادم افتاد که این لذتی که این کبوتر داره می بره بعد از یه سری بال زدن و تلاش ممتدِّّ...تا توی آسمون آبی بتونه یه نفس، پر بشه از لطافت...

بعد یاد این دوتا آیه واقعا قابل تامل افتادم :

لیس للانسان الّا ما سعی

ان مع العسر یسری

یعنی انسان هیچ چیزی نیست جز تلاش و کوشش خودش...هیچی نیست...فقط کار و تلاششه...

سختی و آسونی همیشه باهم معیت دارن...همراه همن...با همن... نمیشه یکیش باشه یکیش نباشه... با همن... با هم معنی میدن و با هم میان... فکر نکنیم اگه خیلی چیزا واسمون سخته، تا ابد سخت میمونه...مطمئنن یه راحتی باهاشه و بالعکس...البته این نباید یادمون بره که شاید ما فکر کنیم یه سری چیزا واسمون شر و بدیه ولی خیری درش نهفته است و ما حکمتش رو نمیدونیم...وباز هم بالعکس...شایدم فکر کنیم خیره و شری توش باشه...توکل یادمون نره ... خود خوش فقط...! اون بالاها...

ما تا کاری نکنیم هیچی نمیشیم...ما اگه کاری نکنیم و تلاش نداشته باشیم هیچی نیستم جز یه بشر... انسان نمیشیم که انس بورزیم...البته استاد خوبم میگفت خدا همه چیز رو جفت آفریده و خود انسان هم از یه جفت تشکیل میشه...یه مرد یا یه زن تنهایی یه انسان نیستن... با هم اگه بخوان میرسن به انسانیت...زوجیت هم به هم رسیدن نیست... با هم رسیدنه...

همون معیّت خودمونه...

خدایا ! خودت کمکمون کن که بتونیم کار کنیم... در راه خودت...

خدایا ! خودت کمکمون کن که بتونیم عسر رو بپذیریم برای رسیدن به یسر... در راه خودت...

خدایا ! خودت کمکمون کن که انسان حقیقی باشیم نه بشر... در راه خودت...

خدایا خودت کمکمون کن که بتونیم پرواز کنیم و برسیم به همه اینا... در راه خودت...

+نوشته شده در دوشنبه بیست و سوم اردیبهشت 1387ساعت14:21توسط مصباح آل طاها(یوسف زهرا) |