خزانه دل

غم فاطمه چه کرده...

الا ای زنان مدینه شبها آسوده بخوابید که صدای ناله زهرا دیگر از بیت الاحزان نمی آید...

الا ای بهترین عالمین... در حیرتم که چگونه این نامردمان هنوز چند ماهی از رحلت عزیزترین مخلوق خدا نگذشته پاره جگر او را اینگونه آزردند ... مگر نشنیده بودند از مولای کونین که : فاطمه بضعة منی فمن ابغضها فلقد ابغضنی و من ابغضنی ابغض الله...

هیهات و صد افسوس بر آنانی که آزردند تو ای مهربان بانوی ما...

ای نامردمان چه میکنید؟ ... چه چیز را اینگونه می طلبید که حاضرید به بهای آن جان عزیز فاطمه را نیز در ازایش بپردازید...

مگر نشنیدید که فاطمه کبری در آن خطبه زیبا و بی مثالش که تنها ده روز از رحلت پدر بزرگوارش گذشته بود فرمودند:

"... بدانيد اگر همه‌ شما هم‌ كافر شويد و به‌ حق‌ پشت‌ كنيد، خداوند همچنان‌ ستوده‌ است‌ و احتياجي‌ به‌ شمايان‌ ندارد.

و بدانيد آنچه‌ را كه‌ اينك‌ گفتم؛ گفتم، در حالي‌ كه‌ مي‌دانستم‌ هرگز ياوري‌ نخواهيد كرد. ولي‌ آنچه‌ گفتم‌ راز دل‌ غمين‌ من‌ بود كه‌ در سينه‌ جمع‌ شده‌ و دود حزن‌ و اندوه‌ من‌ بود كه‌ در دل‌ خسته‌ام‌ متراكم‌ شده‌ و آه‌ آتش ‌افروزي‌ كه‌ از سينه‌ دردمند من‌ شعله‌ كشيده؛ تنها خواستم‌ با شما حجت‌ را تمام‌ كرده‌ باشم."

اما....اما ای مهربان بانوی ما....تو خود حجتة الله علی الحججی...تو خود پایان حجتی بر ما...

با نوی ما...سرو ما... ما را دریاب در این وانفسای نامردمی و نامردی...

یا فاطمة اشفعی لنا عند الله...فی کل مکان...و فی کل حال...

+نوشته شده در چهارشنبه دوم خرداد 1386ساعت17:14توسط مصباح آل طاها(یوسف زهرا) |